Tango 1926
Componist: Francisco Canaro
Tekst: Juan Andrés Caruso

Inleiding

Francisco Canaro vertelt in zijn memoires [1] dat hij in Parijs een brief van Juan Andrés Caruso [2] ontving met het verzoek muziek te componeren op een tekst. ‘La última copa’ was bedoeld voor het gelijknamige toneelstuk van Julio F. Escobar [3]. In 1926 ging het toneelstuk en de tango met zanger Agustín Irusta in première.
De hoofdpersoon is een artiest die verliefd wordt op een vrouw van lichte zeden. Hij is echter niet bereid zijn artistieke leventje op te offeren voor een gezin en wordt daarom verlaten. Hij bedrinkt zich dan met zijn vrienden om zijn verdriet te vergeten.

Eche amigo, nomás, écheme y llene
hasta el borde la copa de champán,
que esta noche de farra [4] y de alegría
el dolor que hay en mi alma quiero ahogar.
Es la última farra de mi vida,
de mi vida, muchachos, que se va...
mejor dicho, se ha ido tras de aquella
que no supo mi amor nunca apreciar.

Schenk in, kameraad, schenk maar in en vul
mijn glas champagne tot aan de rand,
want vanavond wil ik mijn zielepijn
met leute en vertier vergeten.
Het is het laatste feestje van mijn leven,
mijn leven, jongens, dat voorbijgaat.
beter gezegd, het is voorbij want zij
heeft mijn liefde nooit weten te waarderen.

Yo la quise, muchachos, y la quiero
y jamás yo la podré olvidar;
yo me emborracho por ella
y ella quién sabe qué hará.
Eche, mozo, más champán,
que todo mi dolor,
bebiendo lo he de ahogar;
y si la ven,
muchachos, díganle
que ha sido por su amor
que mi vida ya se fue.

Ik hield van haar, jongens, en nog steeds
nooit ik zal haar vergeten;
om haar bedrink ik me,
wie weet wat zij zal doen.
Ober, meer champagne,
zo kan ik mijn hele
verdriet wegdrinken;
en als jullie haar zien,
jongens, zeg haar dan
dat mijn liefde voor haar
mijn leven heeft voorbij doen gaan.

Y brindemos, nomás, la última copa,
que tal vez también ella ahora estará
ofreciendo en algún brindis su boca
y otra boca feliz la besará.
Eche, amigo, nomás, écheme y llene
hasta el borde la copa de champán,
que mi vida se ha ido tras de aquella
que no supo mi amor nunca apreciar.

Laten we gewoon het laatste glas heffen,
want misschien brengt ook zij
haar lippen ergens aan een glas
en kust een andere gelukkige haar.
Schenk in, kameraad, schenk maar in en vul
mijn glas champagne tot aan de rand,
mijn leven is voorbij want zij
heeft mijn liefde nooit weten te waarderen.

Hier de versies van componist Francisco Canaro

• instrumentaal 1926 beluister
• canta Agustín Irusta 1927 beluister
• canta Ada Falcón 1931 beluister
• canta Charlo 1931 beluister
• canta Alberto Arenas 1948 beluister
• canta Guillermo Rico 1956 beluister
• canta Dalva de Oliveira 1957 beluister

Uitgebreide lijst op volgende pagina

Sophia Paul and Julio Cesar Calderon (Berlijn)