Tango.
Componist: Paquita Bernardo.
Tekstschrijver: Eugenio Cárdenas.

Inleiding

Paquita Bernardo voerde in de jaren ’20 strijd voor vrouwenrechten zowel in een kousenfabriek waar ze werkte als in de muziekwereld. Vrouwen mochten geen bandoneon spelen omdat je daarvoor je benen moet openen en sluiten. Zij brak met dit dominante denken en werd een profesionele bandoneonspeelster. Ze begon met een eigen sextet en componeerde enkele tango’s waaronder ‘Soñando’.

De tekst is van gitarist/dichter Eugenio Cárdenas [1].

‘Soñando’ werd voor een wedstrijd van platenlabel Nacional eind 1924 ingediend en won de zesde prijs op een totaal van 150 inzendingen. Tijdens de wedstrijd eiste het publiek van Roberto Firpo die met zijn orkest alle 150 nummers speelde, dat het nummer opnieuw werd uitgevoerd. Aanvankelijk weigerde Firpo omdat dit tegen de instructies van de organisatie was maar Carlos Gardel kwam tussenbeide met de woorden: “Maestro, het publiek is koning. U moet bedenken dat Paquita de enige vrouw is die de bandoneon beheerst”.

Dulce vivir feliz de mis amores
suave esperanza rayo de calma.
Como se va perdiendo en un suspiro
con sus dolores
toda mi alma.
Era tu amor muy cálido y ardiente:
era un torrente murmurador.
Y era tu voz ternura indefinida
arrullo y vida
del corazón.

Het zoete leven vol liefdesgeluk
brengt hoop zacht en sereen.
Hoe verlies ik toch in dat verlangen
vol smart
helemaal mijn ziel.
Je liefde was zo warm en vurig:
als kabbelend water.
En je stem, ongekend teder
als een wiegelied en bron
van leven.

Ya no estás junto a mi lado,
ya ni te veo siquiera,
ni en tu negra cabellera
puedo mi beso dejar...
Se fueron mis alegrías
se acabaron tus encantos
y hoy siento, al llorarte tanto,
que me consume el pesar.

Nu ben je niet meer aan mijn zijde,
ik zie je zelfs niet meer,
en je zwarte haardos
kan ik niet meer kussen...
Al mijn vreugde is weg,
je betovering voorbij
en vandaag voel ik, na al dat wenen,
hoe alles weegt en me verteert.

Soñando, siempre, soñando
con tu divina hermosura,
mi vida se va acabando
por una intensa amargura.
¡Y es tan fatal mi desgracia
que sólo te sé llorar!
Miro en mi cuarto tan pobre
el retrato que me dieras
y al contemplarlo quisiera
que mi alma viviese en él,
para que también llorase
por tu destino tan cruel.

Al dromend almaar dromend
van je goddelijke schoonheid,
loopt mijn leven zwart van rancune
het einde tegemoet.
En mijn tegenslag is zo onomkeerbaar
dat ik alleen maar om je kan huilen!
In mijn pover verblijf bekijk ik
het portret dat je me gaf
en terwijl ik het aanschouw, wou ik
dat het van mij bezeten was,
zodat ook jij
om je wrede lot zou huilen.

Tu juventud fue como un débil lirio
que arrastró el viento de la inclemencia.
Así cayó de un golpe tu existencia
como en mi alma
tan cruel martirio.
Y este dolor, que llevo tan profundo
me hunde en las noches de mi sufrir.
Siento mi ser cayendo sin segundo
y al evocarte
creo morir.

Je jeugd was net een geknakte lelie
die door wrede wind werd meegesleurd.
Zo kwam plots aan je bestaan een einde,
terwijl in mijn ziel 
die wrede marteling begon.
En deze pijn, die ik zo diep meedraag,
verstikt me in mijn donkere nachten.
Ik voel mijn wezen helemaal wegzinken
en als ik aan je denk,
is het alsof ik sterf.

• Carlos Gardel 1925 beluister
• Osvaldo Fresedo 1927 beluister

Orquesta Las Señoras