Tango 1951.
Componist: Aníbal Troilo.
Tekstschrijver: Homero Manzi.
Gepubliceerd
Op de foto: Manzi, Discépolo en Troilo
Inleiding
Vrienden Aníbal Troilo en Homero Manzi schreven ‘Discepolín’ als huldiging aan een van de belangrijkste componist-schrijvers van de tango, Enrique Santos Discépolo.
Homero Manzi leed aan terminale kanker op 43-jarige leeftijd. Hij en Troilo besloten een tango op te dragen aan hun vriend. Manzi schreef de tekst op zijn sterfbed en gaf het telefonisch aan Troilo door die er een uur later muziek op had geschreven.
Discépolo hoorde vriendin Alba Solís [1] het opvoeren in het cabaret El Colonial en was diep ontroerd. Homero Manzi maakt niet mee dat Raúl Berón de verzen zingt omdat hij stierf op 3 mei van dat jaar. Discépolo zelf heeft er zelf ook weinig kunnen van genieten want hij stierf op 23 december. Twee verwoestende klappen voor Aníbal “Pichuco” Troilo.
[1]
[1] Alba Solis geboren als Lamberti, Ángela Herminia (1927 Buenos Aires – 2016 idem) was zangeres en actrice. Ze kenmerkte zicht door haar dramatische manier van zingen.
Tekst
Discepolín
Sobre el mármol helado, migas de medialuna
y una mujer absurda que come en un rincón ...
Tu musa está sangrando y ella se desayuna ...
el alba no perdona ni tiene corazón.
Al fin, ¿quién es culpable de la vida grotesca
y del alma manchada con sangre de carmín?
Mejor es que salgamos antes de que amanezca,
antes de que lloremos, ¡viejo Discepolín!...
Op het ijskoude marmer, de schim van de halve maan
en een vrouw in gedachten verzonken op een dorpel ...
Je ziel bloedt en zij komt net te weten ...
De dageraad komt zonder mededogen, harteloos.
Enfin, wie heeft nu schuld aan dit groteske leven
en dat je ziel karmijnrood is van bloed?
Laat ons liever weggaan voor hij wakker wordt,
voor we gaan huilen, oude Discepolín! ...
Conozco de tu largo aburrimiento
y comprendo lo que cuesta ser feliz,
y al son de cada tango te presiento
con tu talento enorme y tu nariz;
con tu lágrima amarga y escondida,
con tu careta pálida de clown,
y con esa sonrisa entristecida
que florece en verso y en canción.
Ik weet van je lusteloosheid
en begrijp hoe moeilijk het is gelukkig te zijn,
en bij elke tango ervaar ik
je enorme talent en flair;
met je bittere, verborgen traan,
en je bleke gelaat als een clown,
met je droevige glimlach
die gedicht en lied begeleidt.
La gente se te arrima con su montón de penas
y tú las acaricias casi con un temblor...
Te duele como propia la cicatriz ajena:
aquél no tuvo suerte y ésta no tuvo amor.
La pista se ha poblado al ruido de la orquesta
se abrazan bajo el foco muñecos de aserrín...
¿No ves que están bailando?
¿No ves que están de fiesta?
Vamos, que todo duele, viejo Discepolín...
Mensen klampen je aan met al hun zorgen
en jij omarmt ze bijna ontroerd ...
Hun lijden treft je als was het het jouwe:
de ene had geen geluk, de andere kende geen liefde.
De dansvloer liep vol zodra het orkest van start ging,
het lijken marionetten die elkaar omhelzen...
Zie je niet dat ze dansen?
Zie je niet dat ze feesten?
Al doet alles pijn, komaan, oude Discepolín...
Versies
Er zijn weinig opnames van dit nummer. Troilo nam het uiteraard op. Er is ook een versie met zang van Tania, de levensgezellin van Discépolo.
- Francini – Pontier canta Héctor Montes 1951-05-11 beluister
- Aníbal Troilo canta Raúl Berón 1951-06-01 beluister
- Osvaldo Fresedo canta Héctor Pacheco 1951-06-13 beluister
- Osvaldo Requena canta Tania beluister
- Orquesta Típica Porteña canta Roberto Goyeneche 1976-07-07 beluister
- Patricia Andrade (album: De Sabihondos y Suicidas) 1995 beluister