Violist, orkestleider en componist.
Geboren als Francini, Enrique Mario op 14 januari 1916 (San Fernando – prov. Buenos Aires).
Overleden op 27 augustus 1978 (Buenos Aires)
Gepubliceerd
Inleiding
Hoewel Enrique Francini in San Fernando werd geboren, bracht hij zijn jeugd door in Campana, gelegen aan de Paranárivier. Hij studeerde in Zarate viool aan het conservatorium dat de Duitse maestro Juan Ehlert [1] had opgericht en waar hij les gaf ook aan onder meer Armando Pontier, Cristóbal Herreros en Héctor Stamponi.
[1]
[1] Juan Elhert werd geboren als Hans Elhert (Bremen, Duitsland, 1901 – Argentinië 1982), was een Duitse violist en componist die zich in Argentinië vestigde. Hij had een orkest en onderscheidde zich door de muziek voor meer dan zestig films te componeren.
Muziekloopbaan
Professionele begon hij bij het orkest van Ehlert dat onder meer optrad voor Radio Prieto in Buenos Aires. In dit ensemble speelden ook Pontier en Stamponi.
In de loop van de jaren ’30 trad Francini toe tot het orkest van Miguel Caló, waarin muzikanten als Carlos Lazzari, Domingo Federico, Osmar Maderna, Héctor Stamponi (voor korte tijd) en Armando Pontier speelden.
Armando Pontier
In 1945 verlieten Pontier en Francini het orkest van Caló om het orkest Francini-Pontier op te richten dat officieel debuteerde bij de opening van de mythische Tango Bar.
Het orkest trad tien jaar lang met groot succes op en perste ongeveer honderdtwintig platen. Hun stijl zochten ze bij Caló en ze lieten zich inspireren door Aníbal Troilo.
Alberto Podestá en Raúl Berón, bekend van bij Caló, Roberto Rufino, Julio Sosa en nog vele anderen wisselden elkaar als zanger af.
- ‘Margo’ , ‘Sirve otra copa’ … Francini – Pontier canta Alberto Podestá beluister
Armando Pontier, Enrique Francini en Héctor Stamponi
Later vormde Francini een duo met vriend Héctor Stamponi. Daarnaast had hij ook een eigen orkest dat minder dan een jaar standhield maar waarmee hij toch verschillende nummers met Alberto Podestá opnam.
- ‘Bailemos’ Orquesta Enrique Francini zang Alberto Podestá 1956 beluister
Samenwerking met verschillende collega’s
In 1954 nam hij deel aan een eerbetoon aan Juan Carlos Cobián (†1953) in een kwintet met Aníbal Troilo op bandoneon, Roberto Grela op gitaar, Kicho Díaz op contrabas en Horacio Salgán op piano.
De jaren erna trad hij toe tot het Octeto Buenos Aires van Astor Piazzolla.
- ‘La revancha’ Octeto Buenos Aires (album: Tango Progresivo) 1965 beluister
Vervolgens richtte hij het Quinteto Real op met Horacio Salgán, Pedro Laurenz en Ubaldo de Lío. Hij maakte ook deel uit van Los Astros del Tango en Los Violines de Oro del Tango.
In 1963 vond een reünie plaats van ex-muzikanten van Miguel Caló, met onder meer pianist Orlando Trípodi, Armando Pontier, Domingo Federico, Alberto Podestá en Raúl Berón. Caló musiceerde met hen onder de naam La Orquesta De Las Estrellas.
Francini richtte in 1970 een sextet op waarin bandoneonist Néstor Marconi de arrangementen verzorgde. Het sextet had groot succes in tangolokaal Caño 14 [1], op televisie en nam een langspeelplaat op.
Kort erna in 1973 richtte hij samen met Pontier opnieuw een orkest op en maakte een tournee samen met zangeres Alba Solís door Japan. In 1977 toerde hij er weer als onderdeel van een grote show met meer dan twintig muzikanten en dansparen. Nadien stelde hij een symfonisch orkest samen dat de show Tangos Por El Mundo begeleidde.
Hij stierf aan een hartaanval op 27 augustus 1978 op het podium van Caño 14 tijdens het nummer ‘Nostalgias’ [2].
[1] en [2]
[1] Caño 14 was een famous tangolokaal dat in 1962 werd opgericht met de hulp van Aníbal Troilo. Caño komt van het Lunfardo wat mislukkeling betekent en het getal 14 wijst op een dronken toestand.
[2] ‘Nostagias werd gecomponeerd door Juan Carlos Cobián en heeft een tekst van Enrique Cadícamo.
Enrique Francini als componist
Als componist wist Francini zijn muzikale talenten met een diepe passie voor de Argentijnse cultuur te combineren. Zijn composities bevatten zowel elementen uit de tango als uit de Argentijnse folklore. Het verleende zijn muziek een unieke stem met een harmonieuze mix van melodie en ritme. die zowel de dansvloer als de luisteraar weet te betoveren.
Francini werkte veel samen met Héctor Stamponi wat resulteerde in een 5-tal composities.
Francini’s werken werden door verschillende orkesten opgenomen waaronder dat van Miguel Caló.
- ‘Bajo un cielo de estrellas’ (V) Francisco Lomuto zang Fernando Díaz 1941 beluister
- ‘Junto a tu corazón’ José Garcia zang 1942 beluister
- ‘Mañana iré temprano’ Miguel Caló zang Raúl Iriarte 1943 beluister
Hij wordt herinnerd als een belangrijk figuur die de Argentijnse tango heeft verrijkt met creatieve ideeën en doorgedreven muzikaliteit. Zijn nalatenschap leeft voort en blijft relevant.
Lijst van composities op volgende pagina