Tango 1914
Componist: Roberto Firpo
Tekst: Juan Andrés Caruso

Inleiding

Roberto Firpo componeerde ‘Alma de bohemio’ voor het gelijknamige toneelstuk dat komiek Florencio Parravicini [1] opvoerde in 1914. Dankzij het succes van deze tango nam het platenlabel Odeón de pianist onder contract wat hem verder hielp naar een succesvolle carrière.

Vijftien jaar later schreef Juan Andrés Caruso [2] er een tekst bij wat niet eenvoudig was gelet op de kenmerken van Firpo’s muziek. De tekst is een doorslagje van zijn eigen leven. Caruso werd al vroeg wees en verhuisde van La Plata naar de hoofdstad waar hij hier en daar bij familie terecht kon. Uiteindelijk trok hij met een vriend naar Bahia Blanca die hem echter later in de steek liet.

Peregrino y soñador,
cantar
quiero mi fantasía
y la loca poesía
que hay en mi corazón,
y lleno de amor y de alegría,
volcaré mi canción.

Siempre sentí
la dulce ilusión,
de estar viviendo
mi pasión.

Zwerver en dromer,
bezingen
wil ik mijn illusie
en de gekke poëzie
die in mijn hart leeft,
en vol liefde en vreugde
zal mijn lied weerklinken.

Altijd al voelde ik
de zoete illusie
van doorleefde 
passie

Si es que vivo lo que sueño,
yo sueño todo lo que canto,
por eso mi encanto
es el amor.
Mi pobre alma de bohemio
quiere acariciar
y como una flor
perfumar.

Als ik beleef waarvan ik droom,
is alles waarover ik zing illusie,
daarom is mijn passie
de liefde.
Mijn arme zwerversziel
wil liefkozen
en als een bloem
bedwelmen.

Y en mis noches de dolor,
a hablar
me voy con las estrellas
y las cosas más bellas,
despierto he de soñar,
porque le confío a ellas
toda mi sed de amar.

Siempre sentí
la dulce ilusión,
de estar viviendo
mi pasión.

En in mijn nachten vol pijn,
ga ik in gesprek
met de sterren
en de mooiste dingen,
ontwaken moet ik uit dromen,
want hen vertrouw ik
mijn hele velangen naar liefde.

Altijd al voelde ik
de zoete illusie
van doorleefde 
passie

Yo busco en los ojos celestes
y renegridas cabelleras,
pasiones sinceras,
dulce emoción.
Y en mi triste vida errante
llena de ilusión,
quiero dar todo
mi corazón.

Ik zoek in blauwe ogen
en donker haar,
zuivere hartstocht,
zoete emotie.
In m'n zielig zwerversbestaan,
vol dromen,
wil ik heel mijn
hart steken.

• Roberto Firpo 1914 beluister
• Roberto Firpo 1927 beluister
• Francisco Canaro canta Ada Falcón 1929 beluister
• Rodolfo Biagi canta Teófilo Ibáñez 1939 beluister
• Pedro Laurenz canta Alberto Podestá 1943 beluister

Uitgebreide lijst op volgende pagina

Fragment uit de film ‘Tango’ canta Alberto Gómez 1933

Tango 1905.
Componist: Enrique Saborido.
Tekstschrijver: Ángel Villodo.

Inleiding

‘La morocha’ begon met een weddenschap. De (jonge) Uruguayaan Enrique Saborido [1] was stamgast van Bar Reconquista waar zangeres en landgenote Lola Candales ook regelmatig kwam. In 1905 vierde Enrique er kerstavond en het ging er nogal luidruchtig aan toe. Zijn vrienden merkten op dat hij vooral aandacht aan de mooie brunette besteedde en maakten er grapjes over. Ze daagden hem uit en wedden erom dat hij geen tango kon componeren die de zangeres later zou zingen.

Het feestje ging gewoon voort maar voor hij ging slapen, dacht Enrique aan de uitdaging. Het was al 5 uur maar hij zette zich aan de piano. Nog diezelfde dag vroeg hij zijn vriend Ángel Villoldo [2], de componist van ‘El choclo’, om de muziek op tekst te zetten. ’s Middags was de zaak geklonken en gingen ze samen naar Lola.

Zij oefende het nummer in en zong het die avond onder luid applaus van het publiek, ze moest het een aantal keren herhalen.

Yo soy la morocha,
la más agraciada,
la más renombrada
de esta población.
Soy la que al paisano
muy de madrugada
brinda un cimarrón [5].

Ik ben de donkere schone,
de meest gracieuze,
de meest populaire
van het dorp.
Ik ben degene die de boer
's ochtends vroeg
een mate aanbiedt.

Yo, con dulce acento,
junto a mi ranchito,
canto un estilito
con tierna pasión,
mientras que mi dueño
sale al trotecito
en su redomón.

Ik, met zoete stem,
naast mijn optrekje
zing een deuntje
vol tedere passie,
terwijl mijn eigenaar
een rondje draaft
op zijn pampapaard.

Refran:
Soy la morocha argentina,
la que no siente pesares
y alegre pasa la vida
con sus cantares.
Soy la gentil compañera
del noble gaucho porteño,
la que conserva el cariño
para su dueño.

Refrein:
Ik ben de Argentijnse schone,
die geen droefenis voelt
en vrolijk zingend 
door het leven gaat.
Ik ben de lieve gezellin
van de nobele gaucho,
die haar liefde
voor haar baas in ere houdt.

Yo soy la morocha
de mirar ardiente,
la que en su alma siente
el fuego de amor.
Soy la que al criollito
más noble y valiente
ama con ardor.

Ik ben de donkere schone
met hartstocht in de ogen,
die in haar ziel
het vuur van liefde voelt.
Ik ben degene die de meest 
nobele en dappere creool
met passie liefheb.

En mi amado rancho,
bajo la enramada,
en noche plateada,
con dulce emoción,
le canto al pampero,
a mi patria amada
y a mi fiel amor.

Op mijn geliefde ranch,
onder het afdak,
in zilveren nachten,
met zoet sentiment,
bezing ik de pampawind,
mijn geliefd vaderland
en mijn trouw lief.

• Los Gobbi canta Flora RodrÌguez Gobbi) 1906-07-23 beluister
• Juan Maglio (bandoneonsolo) 1912-1913 beluister
• canta Flora RodrÌguez Gobbi (opgenomen in Europa) 1912-1913 beluister 

Vervolg lijst op volgende pagina

Villoldo schreef later nog een parodie ‘Los mamertos’ over een dronkeman.

• ‘Los mamertos’ canta Ángel Villoldo 1910 beluister

filmfragment ‘La Historia Del Tango’ met Virginia Luque (1949)

Tango 1949.
Componist: Aníbal Troilo.
Tekstschrijver: Homero Manzi.

• Inleiding
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd 4 december 2025

El duende de tu son, che bandoneón,
se apiada del dolor de los demás,
y al estrujar tu fueye dormilón
se arrima al corazón que sufre más.
Estercita y Mimí como Ninón, [1]
dejando sus destinos de percal
vistieron al final mortajas de rayón,
al eco funeral de tu canción.

De harteklop van je klank, vriend bandoneon,
ontfermt zich over het leed van havelozen,
en zodra de balg vol weemoed opent,
raakt de muziek mijn bloedend hart.
Estercita en Mimí alsook Ninón,
hun goed fatsoen zijn ze verloren
op 't laatst in een nepzijden doodskleed,
bij hun uitvaart weerklinkt je lied.

Bandoneón,
hoy es noche de fandango [2]
y puedo confesarte la verdad,
copa a copa, pena a pena, tango a tango,
embalado en la locura
del alcohol y la amargura.
Bandoneón,
para qué nombrarla tanto,
no ves que está de olvido el corazón
y ella vuelve noche a noche como un canto
en las gotas de tu llanto,
¡che bandoneón!

Bandoneon,
vandaag dient de nacht om te dansen
en dit kan ik je wel vertellen,
glas na glas, verdriet na verdriet, tango na tango,
verpakt in de waanzin
van alcohol en verbittering.
De bandoneon,
waarom haar zo vaak benoemen,
zie je niet dat het hart vergeet
en dat ze nacht na nacht als een refrein
in je tranen weer opwelt,
vriend bandoneon!

Tu canto es el amor que no se dio
y el cielo que soñamos una vez,
y el fraternal amigo que se hundió
cinchando en la tormenta de un querer.
Y esas ganas tremendas de llorar
que a veces nos inundan sin razón,
y el trago de licor que obliga a recordar
si el alma está en "orsai"[3], che bandoneón.

Je lied is de liefde die nooit heeft bestaan
en de hemel waarvan we ooit droomden,
en de boezemvriend die al vechtend
verdronk in de strijd voor een liefde.
En die enorme drang om te huilen
die ons soms zomaar overspoelt,
en de drank die je herinneringen opdringt
als het hart “buitenspel” staat, vriend bandoneon.

• Aníbal Troilo canta Alberto Marino (radio-opname) beluister
• Francini – Pontier canta Alberto Podestá 1950 beluister
• Miguel Caló canta Ricardo Blanco 1950 beluister
• María Novoa 2015 beluister

Uitgebreide lijst op volgende pagina

Fabio Furia

Tango 1934.
Componist: Carlos Gardel.
Tekstschrijver: Alfredo Le Pera.

• Inleiding
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd 3 april 2025.

Me persigue implacable
su boca que reía,
acecha mis insomnios
ese recuerdo cruel,
mis propios ojos vieron
cómo ella le ofrecía
el beso de sus labios
rojos como un clavel.
Un viento de locura
atravesó mi mente,
deshecho de amargura
yo me quise vengar,
mis manos se crisparon,
mi pecho las contuvo,
su boca que reía
yo no pude matar.

Haar lachende mond
achtervolgt me meedogenloos
die wrede herinnering,
oorzaak van mijn slapeloosheid
mijn eigen ogen zagen
hoe ze hem een kus aanbood
met lippen
zo rood als een anjer.
Een vlaag van waanzin
schoot door mijn hoofd,
witheet van afgunst
wilde ik wraak,
mijn handen jeukten,
mijn inborst hield me tegen,
haar lachende mond
kon ik niet doden.

Fue su amor de un día
toda mi fortuna,
conté mi alegría
a los campos y a la luna.
Por quererla tanto,
por confiar en ella,
hoy hay en mi huella
sólo llanto y mi dolor.

Haar liefde van één dag
was mijn hele fortuin,
ik deelde mijn vreugde
met velden en de maan.
Ik hield zoveel van haar
en vertrouwde haar,
vandaag blijven enkel over
tranen en verdriet.

Doliente y abatido
mi vieja herida sangra.
Bebamos otro trago
que yo quiero olvidar,
pero estas penas hondas
de amor y desengaño
como las yerbas malas
son duras de arrancar.
Del fondo de mi copa
su imagen me obsesiona,
es como una condena
su risa siempre igual,
coqueta y despiadada
su boca me encadena,
se burla hasta la muerte
la ingrata en el cristal.

pijnlijk en stekend
bloedt mijn oude wonde.
Laten we nog eens klinken
vergeten wil ik,
deze diepe ellende
van liefde en teleurstelling,
want onkruid
is moeilijk te vernietigen.
Vanuit de bodem van mijn glas
komt jouw beeld tevoorschijn,
het lijkt wel een vloek
haar lach altijd dezelfde,
flirterig en genadeloos,
haar mond snoert me vast
spottend totterdood,
ondankbare in het glas.

• Carlos Gardel met het orkest van Terig Tucci 1935-03-20

• Orquesta Típica Victor Héctor Palacios 1936-04-03 beluister
• canta Héctor Mauré 1961 beluister
• canta Lex Vandyke 1999

Tango 1935.
Componist: Carlos Gardel.
Tekstschrijver: Alfredo Le Pera.

• Inleiding
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd 3 april 2025.

Arrabal amargo,
metido en mi vida,
como la condena
de una maldición.
Tus sombras torturan
mis horas sin sueño,
tu noche se encierra
en mi corazón.
Con ella a mi lado
no vi tus tristezas,
tu barro y miserias,
ella era mi luz.
Y ahora, vencido,
arrastro mi alma,
clavao a tus calles
igual que a una cruz.

Buitenwijk vol scherpe kantjes,
vervlochten met mijn leven,
als de verdoemenis
van een banvloek.
Je somberte martelt
mijn slapeloze uren,
je nacht sluipt
mijn hart.
Met haar aan mijn zijde
zag ik je trietheid niet,
je moeilijkheden en ellende,
zij was mijn licht.
En nu, verslagen
sleep ik mijn ziel voort,
doorheen je straten
als aan een kruis genageld.

Rinconcito arrabalero,
con el toldo de estrellas
de tu patio que quiero.
Todo, todo se ilumina,
cuando ella vuelve a verte
y mis viejas madreselvas
están en flor para quererte.
Como una nube que pasa
mis ensueños se van,
se van, no vuelven más.

Hoekje in de buitenwijk,
onder een hemeldak van sterren
op je patio waar ik van hou.
Alles, alles licht op
als ze je weer tegemoetkomt
en mijn oude kamperfoelie
in bloei staat om je te believen.
Als een wolk die voorbijzweeft,
vervagen mijn dromen,
ze verdwijnen en komen nooit meer terug.

No digas a nadie
que ya no me quieres.
Si a mí me preguntan
diré que vendrás.
Y así cuando vuelvas,
mi alma, te juro,
los ojos extraños
no se asombrarán.
Verás cómo todo
te esperaba ansioso:
mi blanca casita
y el viejo rosal...
Y cómo de nuevo
alivia sus penas
vestido de fiesta
mi viejo arrabal.

Vertel het niemand
dat je niet meer van me houdt.
Als ze het me vragen
zeg ik dat je komt.
En zo, als je terugkomt,
ziel van me, ik zweer het,
zullen vreemde ogen
niet verbaasd staan.
Je zult zien hoe alles
verlangend op je wachtte:
mijn witte huisje
en de oude rozenstruik...
En hoe opnieuw
mijn oude buitenwijk
feestelijk uitgedost,
de triestheid verzacht.

• Carlos Gardel met het orkest van Terig Tucci 1935-03-19

• Osvaldo Fresedo canta Roberto Ray 1935-08-23 beluister
• Armando Pontier canta Roberto Goyeneche 1968-09-17 beluister
• Francisco Canaro 1964-06-15
• Argentino Ledesma op opname Canaro 1973-11-07 beluister
• Raúl Miguel Garello 1977-04-20 beluister
• Hugo Díaz beluister

Filmfragment ‘Tango Bar’ (1935)
Carlos Gardel met het orkest van Terig Tucci.

Tango 1934.
Componist: Carlos Gardel.
Tekstschrijver: Alfredo Le Pera.

• Inleiding
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd 27 maart 2025

Si arrastré por este mundo
la vergüenza de haber sido
y el dolor de ya no ser.
Bajo el ala del sombrero
cuantas veces, embozada,
una lágrima asomada
yo no pude contener...
Si crucé por los caminos
como un paria que el destino
se empeñó en deshacer;
si fui flojo, si fui ciego,
sólo quiero que hoy comprendan
el valor que representa
el coraje de querer.

Als ik met me meedroeg
schaamte om wat ik heb gedaan
en verdriet om wat ik niet ben.
Onder mijn sombrero 
weggedoken
kon ik vaak niet beletten
dat een traan tevoorschijn kwam...
Toen ik zwierf langs wegen 
als een verschoppeling
die het lot tartte;
en ik lui was, en blind,
wil ik vandaag alleen dat jullie begrijpen
welke moed het vergt
om te beminnen.

Era, para mí, la vida entera,
como un sol de primavera,
mi esperanza y mi pasión.
Sabía que en el mundo no cabía
toda la humilde alegría
de mi pobre corazón.
Ahora, cuesta abajo en mi rodada,
las ilusiones pasadas
yo no las puedo arrancar.
Sueño con el pasado que añoro,
el tiempo viejo que lloro
y que nunca volverá.

Voor mij was het mijn hele leven,
als een lentezon,
mijn hoop en mijn passie.
Ik wist dat de wereld niet groot genoeg was
voor alle bescheiden vreugde
van mijn arme hart.
Nu, bergafwaarts in mijn leven,
kan ik vroegere illusies
niet vergeten.
Ik droom van weleer waarnaar ik verlang,
en treur om wat voorbij is
en nooit weerkeert.

Por seguir tras de su huella
yo bebí incansablemente
en mi copa de dolor,
pero nadie comprendía
que, si todo yo lo daba
en cada vuelta dejaba
pedazos de corazón.
Ahora, triste, en la pendiente,
solitario y ya vencido
yo me quiero confesar:
si aquella boca mentía
el amor que me ofrecía,
por aquellos ojos brujos
yo habría dado siempre más.

Door haar spoor te volgen
dronk ik zonder ophouden
van mijn beker vol verdriet,
maar niemand begreep
dat, toen ik alles gaf
elke keer ik
stukjes hart verloor.
Nu, verdrietig, op het keerpunt,
eenzaam en al verslagen
wil ik bekennen:
als die mond loog
over liefde die ze bood,
voor die betovende ogen
zou ik altijd meer hebben gegeven.

• Carlos Gardel met het orkest van Terig Tucci 1934-07-30

• Francisco Canaro canta Carlos Galán 1934-09-19 beluister
• José Basso canta Rodolfo Galé 1953-12-09 beluister
• Osvaldo Fresedo 1963-06-17 beluister
• Francisco Canaro
• Héctor Varela canta Fernando Soler 1968-03-26 beluister

Vervolg lijst op volgende pagina.

Filmfragment ‘Cuesta abajo’ (1934)
Carlos Gardel met het orkest van Alberto Castellano.

Canción 1935.
Componist: Carlos Gardel.
Tekstschrijver: Alfredo Le Pera.

• Inleiding
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd 27 maart 2025.

Guitarra, guitarra mía,
por los caminos del viento
vuelan en tus armonías
coraje, amor y lamento.
Lanzas criollas de antaño
a tu conjuro pelearon,
mi china oyendo tu canto,
sus hondas pupilas
de pena lloraron.
¡Guitarra, guitarra criolla,
dile que es mío ese llanto!

Gitaar, mijn gitaar
langs paden van de wind
horen we harmonieën van
moed, liefde en spijt.
Creoolse lansen uit vroege tijden
vochten tegen je betovering,
mijn meisje dat je lied aanhoorde,
met gezwollen ogen
huilde van verdriet.
Gitaar, Creoolse gitaar,
zeg haar dat het mijn smart is!

Azules noches pamperas
donde calme sus enojos,
hay dos estrellas que mueren
cuando se duermen sus ojos.
Guitarra de mis amores,
con tu penacho sonoro
vas remolcando mis ansias
por rutas marchitas
que empolvan dolores.
¡Guitarra, noble y querida,
calla si ella me olvida!

Blauwe pampanachten
waar verontwaardiging tot rust komt,
twee sterren sterven
zodra hun licht taant.
Gitaar van mijn liefdes,
met je sonore trots
sleep je mijn onrust mee
langs veelbegane paden
die leed weer bovenhalen.
Gitaar, nobel en geliefd,
moest ze me vergeten, zwijg dan!

Midiendo eternas distancias
hoy brotan de tu encordado
sones que tienen fragancias
de un tiempo gaucho olvidado.
Cuando se eleva tu canto
como se aclara la vida,
y a veces tienen tus cuerdas
caricias de dulces
trenzas renegridas.
¡Como ave azul sin amarras
así es mi criolla guitarra!

Uit het verre universum
komen uit je snaren
klanken voort die herinneren
aan vergeten gauchotijden.
Zodra je lied ten gehore komt
wordt het leven lichter,
en soms klinken je snaren
als zoete strelingen
van zwarte vlechten.
Als een blauwe vogel vrij
zo is mijn Creoolse gitaar!

• Carlos Gardel met gitaristen Ángel Domingo Riverol, Guillermo Barbieri en José María Aguilar 1935-03-20

• Héctor Arbelo canta Julio Sosa 1962-07-24 beluister
• Jorge Sobral 1976-08-01 beluister
• Juanjo Domínguez (album: Tiempo De Guitarras) 2003 beluister
• Malena Muyala (album: Viajera) 2006 beluister

Filmfragment ‘El día que me quieras’ (1935)
Carlos Gardel met Ángel Domingo Riverol, Guillermo Barbieri en José María Aguilar.

Tango 1934.
Componist: Carlos Gardel.
Tekstschrijver: Alfredo Le Pera.

• Inleiding
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd: 18 maart 2025.

Yo no quiero que nadie a mí me diga 
que de tu dulce vida 
vos ya me has arrancado. 
Mi corazón una mentira pide 
para esperar tu imposible llamado. 
Yo no quiero que nadie se imagine 
cómo es de amarga y honda mi eterna soledad, 
en mi larga noche el minuto muele 
la pesadilla de su lento tic-tac.

Ik wil niet dat iemand me zegt 
dat je me al uit je lieve leven 
hebt weggeduwd. 
Mijn hart snakt naar een leugen 
en wacht tevergeefs op een oproep van je. 
Ik wens het niemand toe te voelen 
hoe bitter en diepgeworteld mijn eenzaamheid is, 
in de oneindige nacht tikt elke minuut weg
en haar trage tiktak wordt een nachtmerrie.

En la doliente sombra de mi cuarto, al esperar 
sus pasos que quizás no volverán, 
a veces me parece que ellos detienen su andar 
sin atreverse luego a entrar. 
Pero no hay nadie y ella no viene, 
es un fantasma que crea mi ilusión. 
Y que al desvanecerse va dejando su visión, 
cenizas en mi corazón. 

In de troosteloze schaduw van mijn kamer wacht ik op 
haar voetstappen die waarschijnlijk niet komen, 
het lijkt alsof ze hun tred inhouden 
en niet durven binnen te komen. 
Maar er is niemand en komen doet ze niet, 
ze is een illusie die mijn geest opwekt. 
En als het visioen van haar vervaagt, 
blijft enkel kilte in mijn hart. 

En la plateada esfera del reloj, 
las horas que agonizan se niegan a pasar. 
Hay un desfile de extrañas figuras 
que me contemplan con burlón mirar. 
Es una caravana interminable 
que se hunde en el olvido con su mueca espectral, 
se va con ella tu boca que era mía, 
sólo me queda la angustia de mi mal.

Op de zilveren wijzerplaat van de klok, 
vertikken de uren het voorbij te gaan. 
Een parade van vreemde figuren 
staart me spottend aan. 
Die eindeloze karavaan 
van spoken en grimassen gaat op in rook, 
samen met de mond die ooit de mijne was, 
enkel hartzeer blijft nog over.

• Carlos Gardel met het orkest van Terig Tucci 1934-07-30

• Francisco Canaro canta Roberto Maida 1935 beluister
• María Volonté 2003 beluister
• Miguel De Caro 2012 beluister

Uitgebreide lijst op volgende pagina.

filmfragment ‘El Tango en Broadway’ (1934)
Carlos Gardel met het orkest van Terig Tucci.

Tango 1934.
Componist: Carlos Gardel.
Tekstschrijver: Alfredo Le Pera.

• Inleiding
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd 11 maart 2025.

Claro caminito criollo
florido y soleado,
con pañuelo bordeado
vos me viste pasar.
Mientras los pastos amigos
que saben mi anhelo,
como dulce consuelo,
su verde saludo
me hacían llegar. 

Hel en licht Creools weggetje
vol met bloemen in de zon
met geborduurde zakdoek
zag je me passeren.
Bloemen in het gras
kennen mijn verlangen
zoete troost,
met hun groene groet
hebben ze me verwelkomt. 

Cruzando montes y valles,
con alas venía
mi pobre carreta,
con su carga de esperanzas
las ruedas le hacían
al viento gambetas.
Y cuando ya atravesaba
la hondura del valle
de lenta corriente,
una congoja naciente
detuvo su impulso
parando su andar,
porque en ese arroyito
a veces tus ojos
se saben mirar. 

Over bergen en dalen,
met vleugels vol verwachting
kwam, ocharme mijn kar
met zijn lading hoop,
draaiende wielen 
bracht wind in de zeilen.
En toen ze doorkruiste
de diepe vallei
met daarin een trage rivier
weerhield ontluikend onbehagen
haar vaart en
stopte haar gang,
want in dat riviertje
weerspiegelen je ogen
zich soms. 

Y así que vi su casita
de puro celoso
me sobró el pampero
para contarle chismoso
que traigo en mi apero
mil prendas de amor.
Para su pelo una cinta
que llevo escondida
de lindo color.
Para sus labios mi antojo
y para sus ojos
un claro cristal,
y pa' su blanca garganta
el criollo que canta
tiene este cantar. 

En zo zag ik haar huisje,
uit pure jaloezie
vertrouwde ik de pampawind
mijn ontgoocheling
van duizend scherven liefde toe
die ik meedroeg in mijn hart.
Voor haar haren
bracht ik 
mooi gekleurd lint mee.
Voor haar lippen mijn verlangen
voor haar ogen
een heldere blik,
en voor haar blanke hals
zingt de Creool
dit lied. 

Claro caminito criollo
florido y soleado,
yo quiero que se asombre
cuando ella me nombre
al verme llegar.

Hel en licht Creools weggetje
vol met bloemen in de zon
Ik wou dat ze versteld stond
als ze mijn naam uitspreekt
en me ziet aankomen.

• Carlos Gardel, pianist Castellanos en gitaristen Ayala – Cáceres 1934-07-27

• Osvaldo Pugliese canta Alberto Morán y Juan Carlos Cobos 1953-06-28 beluister
• Héctor Arbelo canta Julio Sosa 1962-08-03 beluister
• Trio Los Panchos 1963 beluister
• Nelly Omar met gitaristen José Canet 1978 beluister
• Adriana Varela met gitaarbegeleiding (album: Docke) live 2017 beluister

Filmfragment ‘El tango en Broadway’ (1934)
Carlos Gardel met piano en gitaarbegeleiding.

Tango 1935.
Componist: Carlos Gardel.
Tekstschrijver: Alfredo Le Pera.

• Inleiding
  • Tango Bar
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd 5 maart 2025.

Son los ojos de mi moza
como el filo de un puñal…
y yo no vivo sin ellos
Virgencita del Pilar.
...

Het zijn de ogen van mijn meisje
als het scherp van de snee…
zonder kan ik niet leven
Virgencita del Pilar
...

Lejana tierra mía
bajo tu cielo,
bajo tu cielo,
quiero morirme un día
con tu consuelo,
con tu consuelo.
Y oír el canto de oro
de tus campanas
que siempre añoro;
no sé si al contemplarte
al regresar
sabré reír o llorar...

Ver land van me
onder je hemel,
onder je hemel,
wil ik sterven op een dag
getroost door jouw,
getroost door jouw.
En luisteren naar het gouden lied
van je klokken
waar ik altijd naar verlang;
ik weet niet
zal ik lachen zal ik huilen
als ik je weerzie bij mijn terugkeer.

Silencio de mi aldea
que sólo quiebra la serenata
de un ardiente Romeo
bajo una dulce luna de plata.
En un balcón florido
se oye el murmullo
de un juramento,
que la brisa llevó con el rumor
de otras cuitas de amor.

Stilte van mijn dorp
slechts verbroken door de serenade
van een vurige Romeo
onder een zilverzoete maan.
Op een balkon vol bloemen
hoort men het gemompel
van een vloek
dat de bries meedroeg met de herrie
van andere liefdesproblemen.

Siempre está
el balcón
con su flor
y su sol...
Tú no estás, faltas tú...
¡Oh! Mi amor...

Altijd
zal het balkon er zijn
met zijn bloemen
en de zon...
Jij bent er niet, jij ontbreekt...
Oh! Mijn liefste...

Carlos Gardel met het orkest van Terig Tucci 1935-03-19

• Edgardo Donato canta Juan Alessio 1935 beluister
• Jorge Vidal con guitarras 1958 beluister
• Anja Sthör 2001 beluister
• Alina Mleczko instrumentaal 2025 beluister

Uitgebreide lijst op volgende pagina.

Filmfragment Tango Bar (1935)
Carlos Gardel met het orkest van Terig Tucci.

Tango 1934.
Componist: Carlos Gardel.
Tekstschrijver: Alfredo Le Pera.

• Inleiding
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd 20 februari 2025.

Era mi pebeta una flora maleva
más linda que un día dorado de sol.
Trenzas renegridas, mirada que ruega,
boca palpitante de fuego y de amor.
Para conquistarla yo me jugué entero,
no valía la pena sin ella vivir,
peleando con taitas en un entrevero
pensé que era lindo por ella morir.

Mijn liefje was een bloem uit de arrabal [1]
mooier dan het goud van de zon.
Met zwarte vlechten en vragende blik,
haar mond in vuur en vlam van liefde.
Om haar te veroveren heb ik alles op alles gezet,
zonder haar was het leven niets waard,
en al vechtend met ongure types
bedacht ik hoe mooi het zou zijn voor haar te sterven.

Tiempo viejo,
caravana
fugitiva
¿donde estás?
Florido tiempo que añoro
por tus caminos de olvido
viajan visiones que lloro,
sueño querido que te alejas.
Tiempo viejo,
caravana
fugitiva
¿donde estás?

Tijd van toen,
een karavaan
die vervaagt
waar ben je gebleven?
Mooie tijd waarnaar ik terugverlang
langs wegen van herinnering
doemen beelden op waar ik om huil,
ik hoop dat mijn verlangen verdwijnt.
Tijd van toen,
een karavaan
die vervaagt
waar ben je gebleven?

Cinco años pasaron de la primer cita,
burlón el destino me obligó a volver.
Qué viejos los ojos de la muchachita,
que un día riendo me enseñó a querer.
Fuimos sin pensarlo como dos extraños,
su boca marchita y mi suspirar.
Habiendo cenizas de los desengaños
el recuerdo, amigo, es mejor borrar.

Vijf jaar zijn verstreken sinds het eerste afspraakje,
het lot, cynisch, dwong me terug te komen.
Hoe oud intussen de ogen van het meisje,
die me op een dag lachend leerde lief te hebben.
Zonder het te beseffen, waren we vreemden voor elkaar,
nu haar verrimpelde mond en mijn gezucht.
Ontgoocheling blijft over,
de herinnering kan je beter vergeten, vriend.

• Ricardo Tanturi canta Alberto Castillo 1941-12-23 beluister
• Héctor María Artola canta Alberto Marino 1950-03-17 beluister
• Roberto Goyeneche con Sexteto Tango 1984 beluister
• Vale Tango canta Victoria Morán (album: Danza Maligna) 2003 beluister
• Sexteto Fantasma canta Rodrigo Perelsztein (album: Noches Milongueras) 2019 beluister
• Roberto Fossati Soares de Lima (album: Tango II: Misa de Once) 2019 beluister

Lola Ruiz y Leandro Navarra 2019

Tango 1935.
Componist: Carlos Gardel.
Tekstschrijver: Alfredo Le Pera.

• Inleiding
• Tekst
• Versies

Gepubliceerd 4 februari 2025

Viejos tiempos de la infancia
yo recuerdo con cariño
los momentos que pasaron
en mi alma yo he llevado
como alivio de mi vida.
La fragancia de esos tiempos
se confunden con tu imagen
sofocando los tormentos
y las horas que fugaron
cuando te vi por vez primera amado bien.

Jeugdjaren van weleer
ik herinner me de tedere
momenten die voorbij zijn
ze wonen in mijn ziel
en maken mijn leven draaglijk.
Terugdenkend aan die tijd
doemt jouw beeld op
alle pijn verstomd
en de tijd vervlogen
toen ik je voor het eerst zag, verliefd.

Me recuerdo aquella noche de aquel carnaval
cuando disfrazada estabas de Pierrot Lunar
y juntitos suspiramos un amor triunfal
aureolado de estrellas en tu resplandor.
Me recuerdo aquella de aquel carnaval
con las notas balbucientes de un lánguido vals
y en las noches de mi barrio
me aparece tu semblante
con caricias perfumadas
por las flores de arrabal.

Ik herinner me die nacht tijdens carnaval
toen we, jij vermomd als Pierrot La Lune
samen triomfantelijk onze liefde bekenden
in al je pracht onder het licht van de sterren.
Ik herinner me die ene carnavalsnacht 
met de ingehouden noten van een smachtende wals
en 's nachts in mijn wijk
verschijnt je beeld
omgeven door het bloemenparfun
van de buitenwijk.

Palpitar de negros ojos
de antifaz de terciopelo
que de un madrigal huyeron
cantados por labios rojos
que mi vida embellecieron.
Mascarita tan soñada
la pebeta de mi barrio
mujercita de mi vida
fuistes vos mi princesita
y humilde esclavo siempre fui de tu altivez.

Hunkering van zwarte ogen
achter een masker van fluweel
ze keken weg van het lied
gezongen door rode lippen
die mijn leven hebben opgefleurd.
gemaskerd meisje uit mijn wijk
waarvan ik zo gedroomd heb
liefje van mijn leven
jij was mijn prinsesje
en ik de immer nederige dienaar van je trots.

• Francisco Canaro estribillista Roberto Maida 1937-09-28 beluister
• Rafael Canaro estribillista Aldo Campoamor 1938 beluister
• Juanjo Domínguez, instrumentaal (album: Mis tangos preferidos) 1999 beluister
• Roberto Malestar con guitarras 2013 beluister

filmfragment uit Tangobar 1935